Tijdens mijn verkenning van de kerk zie ik ineens een man de kerk binnenkomen. Ik heb hem al vaker gezien in Hasselt. Hij is dakloos en wandelt dikwijls met zijn rollator door de straten. Hij draagt een hemd, een lange rok en sandalen. Aan zijn kar hangt een plastieken zakje, voor de rest heeft hij niets bij.
De man gaat naar de kaarsen toe en blijft er enkele ogenblikken rustig staan. Dan zoekt hij in zijn zakken naar een stuk van 50 cent om een kaarsje te kunnen aansteken.
Toen ik terug naar huis ging was ik nog altijd onder de indruk van wat ik daar gezien heb. Deze man, die zelf niets heeft behalve een plastieken zakje met al zijn spullen in, geeft de laatste centen die hij heeft om een kaarsje te kunnen aansteken. Het is duidelijk dat hij daar zijn hoop uit haalt. Toen ik hem passeerde, glimlachte hij vriendelijk, wat ik ook deed. Maar toch had ik het gevoel dat ik niet genoeg voor hem heb gedaan. Ik voel me slecht als ik eraan denk dat deze man niets heeft, dat hij op straat moet wonen, terwijl ik hier, vergeleken met hem, een luxe leven heb.
Toen hij naar mij keek, zag ik geen dakloze, maar een vriendelijke, oude man, die al veel heeft moeten meemaken in zijn leven. En toch straalde hij rust uit.
Sinds deze ontmoeting denk ik veel na over mijn leven en alle facetten ervan, waar ik naartoe wil, wat ik wil bereiken, wat ik daarvoor bereid ben te doen en te geven…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten