Als ik op kerkbezoek ga met kleuters, wil ik vooral twee dingen bereiken: In eerste instantie wil ik ze kennis laten maken met het gebouw en ze vooral het gevoel laten ervaren dat ze in dit gebouw kunnen hebben (rust, verbondenheid met elkaar en met God, blijheid, vrede, harmonie, maar misschien ook een onrustig gevoel, angstig of verdrietig?)
Naast deze indrukken wil ik de kleuters ook kennis laten maken met verschillende dingen uit de kerk, bv. de doopvont, het altaar, de kaarsjes, de biechtstoelen,…
Om deze doelen te kunnen bereiken, zou ik eerst foto’s gaan nemen van verschillende dingen in de kerk die we later gaan bezichtigen. Deze foto’s print ik af en in groepjes mogen de kleuters (telkens samen met één ouder of begeleider) op zoek gaan waar ze deze dingen terugvinden in de kerk. Op deze manier ontstaan gesprekken: waarvoor dienen die dingen, staat dit in elke kerk, wat is de bedoeling ervan, …
Maar ik ben ook heel benieuwd naar de indrukken en interesses van de kleuters, dus mogen ze, ook weer in groepjes, ook zelf foto’s gaan nemen van dingen die hun aanspreken, waar ze meer over willen weten, waar ze iets over willen vertellen enz. Achteraf kunnen we deze foto’s dan gedurende de volgende dagen samen bekijken en bespreken in de klas. Als er de mogelijkheid is, vind ik het ook altijd boeiend om bv. de pastoor te vragen om een korte rondleiding te geven in de kerk, waardoor de kinderen ook dingen te zien krijgen die ze anders niet zien (wat is achter het altaar, wat is een sacristie,…). Op die manier hebben ze ook de mogelijkheid om vragen te stellen aan de pastoor, wat ook altijd boeiend is voor kinderen.
zondag 29 mei 2011
Een ontmoeting die me aanzet tot nadenken
Tijdens mijn verkenning van de kerk zie ik ineens een man de kerk binnenkomen. Ik heb hem al vaker gezien in Hasselt. Hij is dakloos en wandelt dikwijls met zijn rollator door de straten. Hij draagt een hemd, een lange rok en sandalen. Aan zijn kar hangt een plastieken zakje, voor de rest heeft hij niets bij.
De man gaat naar de kaarsen toe en blijft er enkele ogenblikken rustig staan. Dan zoekt hij in zijn zakken naar een stuk van 50 cent om een kaarsje te kunnen aansteken.
Toen ik terug naar huis ging was ik nog altijd onder de indruk van wat ik daar gezien heb. Deze man, die zelf niets heeft behalve een plastieken zakje met al zijn spullen in, geeft de laatste centen die hij heeft om een kaarsje te kunnen aansteken. Het is duidelijk dat hij daar zijn hoop uit haalt. Toen ik hem passeerde, glimlachte hij vriendelijk, wat ik ook deed. Maar toch had ik het gevoel dat ik niet genoeg voor hem heb gedaan. Ik voel me slecht als ik eraan denk dat deze man niets heeft, dat hij op straat moet wonen, terwijl ik hier, vergeleken met hem, een luxe leven heb.
Toen hij naar mij keek, zag ik geen dakloze, maar een vriendelijke, oude man, die al veel heeft moeten meemaken in zijn leven. En toch straalde hij rust uit.
Sinds deze ontmoeting denk ik veel na over mijn leven en alle facetten ervan, waar ik naartoe wil, wat ik wil bereiken, wat ik daarvoor bereid ben te doen en te geven…
De man gaat naar de kaarsen toe en blijft er enkele ogenblikken rustig staan. Dan zoekt hij in zijn zakken naar een stuk van 50 cent om een kaarsje te kunnen aansteken.
Toen ik terug naar huis ging was ik nog altijd onder de indruk van wat ik daar gezien heb. Deze man, die zelf niets heeft behalve een plastieken zakje met al zijn spullen in, geeft de laatste centen die hij heeft om een kaarsje te kunnen aansteken. Het is duidelijk dat hij daar zijn hoop uit haalt. Toen ik hem passeerde, glimlachte hij vriendelijk, wat ik ook deed. Maar toch had ik het gevoel dat ik niet genoeg voor hem heb gedaan. Ik voel me slecht als ik eraan denk dat deze man niets heeft, dat hij op straat moet wonen, terwijl ik hier, vergeleken met hem, een luxe leven heb.
Toen hij naar mij keek, zag ik geen dakloze, maar een vriendelijke, oude man, die al veel heeft moeten meemaken in zijn leven. En toch straalde hij rust uit.
Sinds deze ontmoeting denk ik veel na over mijn leven en alle facetten ervan, waar ik naartoe wil, wat ik wil bereiken, wat ik daarvoor bereid ben te doen en te geven…
Een bezoek aan het Virga Jessebasiliek
Ik ga de Sint-Quintinus Kathedraal binnen, het is juist één uur voor er een viering begint. Ik heb de vraagjes die we moeten beantwoorden op voorhand overlopen, dus ik weet dat het één van de eerste opdrachten is dat ik tot innerlijke rust kom. Ik wandel dus rustig door de kerk … wat een groot gebouw. Er zitten redelijk veel mensen in de banken. Ik heb het gevoel dat ze naar mij kijken. Ik voel me niet op mijn gemak. Hier kan ik op dit moment niet tot rust komen, denk ik. Ik wandel nog eventjes verder, maar gevoel verandert niet. Het gebouw is zo groot en er zijn redelijk veel mensen hier. Dit is niet het moment en niet de plaats waar ik deze opdracht kan doen.
Een beetje teleurgesteld verlaat ik het gebouw.
Maar zo snel geef ik het niet op, denk ik. Ik pak mijn fiets en ga verder door de stad richting het Virga Jessebasiliek, een kleinere kerk, heel dichtbij.
Als ik hier binnenga zitten er een oude vrouw en een man in één van de achterste rijen. Ze kijken nauwelijks op als ik passeer. Het is hier rustig, veel rustiger als in de grote Kathedraal van waar ik kom. Ik neem plaats in een van de voorste rijen opzij. En een rustgevend gevoel legt zich over me neer. Dit is de bedoeling, denk ik, hier wil ik graag eventjes blijven zitten, hier kan ik tot rust komen.
* Kerk als plaats die ruimte schept voor de innerlijkheid van de mens.
Ik kijk naar de kaarsjes die aan de andere kant van de kerk branden. Dit, samen met de stilte hier, geeft me een gevoel van rust, van verinnerlijking, ik kan tot mezelf komen. Ik kijk naar het prachtige beeld achter het altaar, het fascineert me heel erg. Een beeld uit lichtgrijze en gouden kleuren, gemaakt van grijze, koude steen, maar met toch zo een warme en uitnodigende uitstraling.
* Kerk als plaats van ontmoeting met God.
Hierbij kijk ik vooral naar het hoge plafond. Ik vind het altijd fascinerend hoe hoog het plafond is in kerkgebouwen, dit heeft voor mij iets te maken met het bovennatuurlijke, met het Goddelijke. Ook al hebben dit ooit mensen gebouwd, het is geen gewoon huis, het is hoog, het komt tot hoog in de hemel. Dit staat voor mij als een verbinding met God. En ook de vele kleine gekleurde glazen platen die als ramen dienen. Dit is niet wat we in een “menselijk” huis terugvinden, alleen in “Gods huis”. Ook al de sculpturen, beeldjes en schilderijen van engelen horen voor mij hierbij.
* Het leven van de mens in zijn kernmomenten komt hier aan bod.
Ik denk onmiddellijk aan een doop, het begin van een nieuw leven. Maar aan de andere kant ook weer de kaarsjes die ons doen denken aan geliefde overledene. De kaarsjes geven me ook een gevoel van hoop, er branden altijd kaarsjes in k
erken, het eeuwige 
licht. De beeldjes van de kruisweg verwijzen naar de lijdensweg die Jezus heeft afgelegd, zoals ook wij soms een moeilijke weg moeten afleggen en dingen moeten opofferen om ons doel te kunnen bereiken. En dan is er nog de biechtstoel waar we om vergiffenis kunnen vragen. Boven één van de biechtstoelen zie ik het beeld van een lam, het symbool van de onschuld. Dit wil voor mij zeggen dat we maar mensen zijn en dat iedereen van ons wel eens fouten maakt, maar dat we deze fouten ook moeten inzien en dat ze ons kunnen worden vergeven.
* Een plaats in deze kerk waar ik even wil verwijlen.
Ik ga gewoon in één van de rijen zitten. De kerk is niet zo groot en dit geeft me op zich al een gevoel van rust, maakt niet uit waar ik juist ga zitten.
* Wat me het sterkst intrigeert in deze kerk.
Dit is hier zeker het beeld achter het altaar. Het heeft iets geheimzinnigs. Langs de ene kant is het zo eenvoudig, maar langs de andere kant doet het iets met mij. Ik vind het zo mooi om ernaar te kijken.
Aan de hand van een verkenning van het kerkinterieur sta ik stil bij wat het oude christelijke credo te geloven geeft:
- Ik geloof in God, de almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde
Voor mij is God vooral aanwezig door de hoge ruimte. Maar ook door alles wat naar hem verwijst, zoals de engelen, die Hij vanuit de hemel op de aarde stuurt om bv. boodschappen over te brengen.
- En in Jezus Christus, Zijn enige Zoon, onze Heer
Jezus wordt op verschillende manieren afgebeeld. Soms als baby, in de armen van Maria. Soms als de typische figuur die we allemaal kennen, een dunne man met lang haar en baard. Maar hij komt ook terug in verschillende symbolen, bijvoorbeeld in het lam. Dit verwijst naar Christus die als een lam zijn leven offert voor het heil van de wereld.
- die ontvangen is van de Heilige Geest, geboren uit de maagd Maria
Een beeld van Maria met Jezus als baby op haar arm. Maar ook de engelen met de trompet verwijzen volgens mij hiernaar, ze verkondigen de boodschap dat de maagd Maria een baby zal krijgen.
- die geleden heeft onder Pontius Pilatus, gekruisigd is, gestorven en begraven
Dit wordt heel duidelijk weergegeven door de kruisweg. We zien Jezus altijd omringt van een massa vrouwen die hem toch trouw blijven zoals God ons ook altijd trouw zal blijven en van ons zal houden.
- die neergedaald is ter helle, de derde dag verrezen uit de doden
Jezus is niet meer aan het kruis, zijn wonden zijn wel duidelijk zichtbaar. Het lijkt alsof hij zweeft.
- die opgevaren is ten hemel en zit aan de rechterhand van God, Zijn almachtige Vader
Zijn aanwezigheid is “overal” in de kerk, ook in veel symbolen, dit zien we bv. in de sluitsteen, de kopsteen in de boog of het gewelf, die het metselwerk afsluit en het geheel samenhoudt. De sluitsteen is het symbool van Christus, volgens het woord van Paulus: ‘gij zijt huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl de sluitsteen Christus Jezus zelf is, die het hele bouwwerk in zijn voegen houdt’
- vandaar zal Hij komen oordelen de levenden en de doden.
God is misschien niet zichtbaar, maar toch is Hij duidelijk aanwezig in de kerk. Dus ook als we Hem niet zien, Hij is er toch altijd voor ons, Hij kijkt naar ons en staat ons bij.
- Ik geloof in de Heilige Geest
Ik had in mijn hooft een beeld van duiven (ik weet niet hoe ik daarbij kom, maar ik had het idee dat die symbool staan voor de Heilige Geest). Maar ik vind dit niet direct terug in deze kerk. Dus vraag ik me af wat nog voor de Heilige Geest kan staan. Ik zie de engelen, overal in de kerk, in verschillende groottes, vormen, … En ook het wijwater. We steken ons vinger hierin en maken een kruis. Dit is voor mij een teken van verbondenheid met God en Jezus, door de Heilige Geest.
- de heilige katholieke Kerk; de gemeenschap van de heiligen;
Het gebouw zelf staat hier voor mij symbool voor. Een groot gebouw, tot hoog in de hemel, open voor iedereen. In de kerk zie ik ook verschillende afbeeldingen of beelden van Heiligen.
- de vergiffenis van de zonden
Hiervoor staat de biechtstoel symbool, dit heb ik al eerder uitgelegd.
- de verrijzenis van het lichaam en het eeuwig leven. Amen.
Jezus is verrezen, maar hij leeft voor eeuwig voort in en door de mensheid. Ook hier staan de kaarsjes weer symbool voor, ze doen ons denken aan de mensen die we moesten loslaten, waar wij afscheid van moesten nemen. Maar toch blijft altijd een deel van hun in onze herinnering verder leven, wat ook invloed heeft op ons gedrag en ons leven.
Een beetje teleurgesteld verlaat ik het gebouw.
Maar zo snel geef ik het niet op, denk ik. Ik pak mijn fiets en ga verder door de stad richting het Virga Jessebasiliek, een kleinere kerk, heel dichtbij.
Als ik hier binnenga zitten er een oude vrouw en een man in één van de achterste rijen. Ze kijken nauwelijks op als ik passeer. Het is hier rustig, veel rustiger als in de grote Kathedraal van waar ik kom. Ik neem plaats in een van de voorste rijen opzij. En een rustgevend gevoel legt zich over me neer. Dit is de bedoeling, denk ik, hier wil ik graag eventjes blijven zitten, hier kan ik tot rust komen.
* Kerk als plaats die ruimte schept voor de innerlijkheid van de mens.
Ik kijk naar de kaarsjes die aan de andere kant van de kerk branden. Dit, samen met de stilte hier, geeft me een gevoel van rust, van verinnerlijking, ik kan tot mezelf komen. Ik kijk naar het prachtige beeld achter het altaar, het fascineert me heel erg. Een beeld uit lichtgrijze en gouden kleuren, gemaakt van grijze, koude steen, maar met toch zo een warme en uitnodigende uitstraling.
* Kerk als plaats van ontmoeting met God.
Hierbij kijk ik vooral naar het hoge plafond. Ik vind het altijd fascinerend hoe hoog het plafond is in kerkgebouwen, dit heeft voor mij iets te maken met het bovennatuurlijke, met het Goddelijke. Ook al hebben dit ooit mensen gebouwd, het is geen gewoon huis, het is hoog, het komt tot hoog in de hemel. Dit staat voor mij als een verbinding met God. En ook de vele kleine gekleurde glazen platen die als ramen dienen. Dit is niet wat we in een “menselijk” huis terugvinden, alleen in “Gods huis”. Ook al de sculpturen, beeldjes en schilderijen van engelen horen voor mij hierbij.* Het leven van de mens in zijn kernmomenten komt hier aan bod.
Ik denk onmiddellijk aan een doop, het begin van een nieuw leven. Maar aan de andere kant ook weer de kaarsjes die ons doen denken aan geliefde overledene. De kaarsjes geven me ook een gevoel van hoop, er branden altijd kaarsjes in k
erken, het eeuwige 
licht. De beeldjes van de kruisweg verwijzen naar de lijdensweg die Jezus heeft afgelegd, zoals ook wij soms een moeilijke weg moeten afleggen en dingen moeten opofferen om ons doel te kunnen bereiken. En dan is er nog de biechtstoel waar we om vergiffenis kunnen vragen. Boven één van de biechtstoelen zie ik het beeld van een lam, het symbool van de onschuld. Dit wil voor mij zeggen dat we maar mensen zijn en dat iedereen van ons wel eens fouten maakt, maar dat we deze fouten ook moeten inzien en dat ze ons kunnen worden vergeven.* Een plaats in deze kerk waar ik even wil verwijlen.
Ik ga gewoon in één van de rijen zitten. De kerk is niet zo groot en dit geeft me op zich al een gevoel van rust, maakt niet uit waar ik juist ga zitten.
* Wat me het sterkst intrigeert in deze kerk.
Dit is hier zeker het beeld achter het altaar. Het heeft iets geheimzinnigs. Langs de ene kant is het zo eenvoudig, maar langs de andere kant doet het iets met mij. Ik vind het zo mooi om ernaar te kijken.
Aan de hand van een verkenning van het kerkinterieur sta ik stil bij wat het oude christelijke credo te geloven geeft:
- Ik geloof in God, de almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde
Voor mij is God vooral aanwezig door de hoge ruimte. Maar ook door alles wat naar hem verwijst, zoals de engelen, die Hij vanuit de hemel op de aarde stuurt om bv. boodschappen over te brengen.
- En in Jezus Christus, Zijn enige Zoon, onze Heer
Jezus wordt op verschillende manieren afgebeeld. Soms als baby, in de armen van Maria. Soms als de typische figuur die we allemaal kennen, een dunne man met lang haar en baard. Maar hij komt ook terug in verschillende symbolen, bijvoorbeeld in het lam. Dit verwijst naar Christus die als een lam zijn leven offert voor het heil van de wereld.
- die ontvangen is van de Heilige Geest, geboren uit de maagd Maria
Een beeld van Maria met Jezus als baby op haar arm. Maar ook de engelen met de trompet verwijzen volgens mij hiernaar, ze verkondigen de boodschap dat de maagd Maria een baby zal krijgen.
- die geleden heeft onder Pontius Pilatus, gekruisigd is, gestorven en begraven
Dit wordt heel duidelijk weergegeven door de kruisweg. We zien Jezus altijd omringt van een massa vrouwen die hem toch trouw blijven zoals God ons ook altijd trouw zal blijven en van ons zal houden.
- die neergedaald is ter helle, de derde dag verrezen uit de doden
Jezus is niet meer aan het kruis, zijn wonden zijn wel duidelijk zichtbaar. Het lijkt alsof hij zweeft.
- die opgevaren is ten hemel en zit aan de rechterhand van God, Zijn almachtige Vader
Zijn aanwezigheid is “overal” in de kerk, ook in veel symbolen, dit zien we bv. in de sluitsteen, de kopsteen in de boog of het gewelf, die het metselwerk afsluit en het geheel samenhoudt. De sluitsteen is het symbool van Christus, volgens het woord van Paulus: ‘gij zijt huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl de sluitsteen Christus Jezus zelf is, die het hele bouwwerk in zijn voegen houdt’
- vandaar zal Hij komen oordelen de levenden en de doden.
God is misschien niet zichtbaar, maar toch is Hij duidelijk aanwezig in de kerk. Dus ook als we Hem niet zien, Hij is er toch altijd voor ons, Hij kijkt naar ons en staat ons bij.
- Ik geloof in de Heilige Geest
Ik had in mijn hooft een beeld van duiven (ik weet niet hoe ik daarbij kom, maar ik had het idee dat die symbool staan voor de Heilige Geest). Maar ik vind dit niet direct terug in deze kerk. Dus vraag ik me af wat nog voor de Heilige Geest kan staan. Ik zie de engelen, overal in de kerk, in verschillende groottes, vormen, … En ook het wijwater. We steken ons vinger hierin en maken een kruis. Dit is voor mij een teken van verbondenheid met God en Jezus, door de Heilige Geest.
- de heilige katholieke Kerk; de gemeenschap van de heiligen;
Het gebouw zelf staat hier voor mij symbool voor. Een groot gebouw, tot hoog in de hemel, open voor iedereen. In de kerk zie ik ook verschillende afbeeldingen of beelden van Heiligen.
- de vergiffenis van de zonden
Hiervoor staat de biechtstoel symbool, dit heb ik al eerder uitgelegd.
- de verrijzenis van het lichaam en het eeuwig leven. Amen.
Jezus is verrezen, maar hij leeft voor eeuwig voort in en door de mensheid. Ook hier staan de kaarsjes weer symbool voor, ze doen ons denken aan de mensen die we moesten loslaten, waar wij afscheid van moesten nemen. Maar toch blijft altijd een deel van hun in onze herinnering verder leven, wat ook invloed heeft op ons gedrag en ons leven.
vrijdag 27 mei 2011
IN GOD WE TRUST – Geloven in Amerika (boek van Peter Vermaas)
Samenvatting (Flaptekst):
Terwijl in Europa kerkgebouwen worden vertimmerd tot appartementencomplex of bedrijfsruimte, zetten ondernemende dominees in Amerika nog altijd nieuwe kerken neer. Christelijke boeken gaan met miljoenen over de toonbank, religieuze televisiezenders trekken talloze kijkers en de invloed van evangelische lobbybewegingen op de politiek lijkt groter ooit.
Waarom zijn Amerikaanse kerken zo succesvol? Hoe komt het dat religie in het machtigste land op aarde zo'n grote rol speelt, terwijl in de rest van de westerse wereld de ontkerkelijking alleen maar verder doorzet?
Journalist Peter Vermaas reist door de Verenigde Staten op zoek naar God in Amerika. Hij spreekt met mormonen, bezoekt Bijbelse pretparken en laat zich inwijden in de theologie van de countrymuziek. Hij volgt predikant en bestsellerauteur Rick Warren op missie naar Rwanda en schuift aan bij de kerk van Barack Obama.
Mijn mening:
Het boek is opgebouwd uit 9 op zichzelf staande delen. Journalist Peter Vermaas doet verslag uit op zijn rondreis door christelijk Amerika, op zoek naar God in de publieke ruimte.
Ik heb tot nu toe nog maar de eerste drie van deze verslagen gelezen. Vooral het eerste deel vond ik persoonlijk heel boeiend omdat het heel erg aansluit bij de film “Jesus Camp” die ik onlangs heb gezien. Peter Vermaas vertrekt vanuit zijn bezoek in het Creation Museum en legt in het vervolg uit waarom de evolutietheorie van Darwin in de laatste 85 jaren in Amerikaanse scholen al dan niet gegeven mocht worden in de lessen.
Op een eenvoudige en vlot te lezen manier schrijft hij ook over creationisme en het ontstaan van ID (intelligent design) en hoe president Bush deze beweging steunde.
Ik vond het echt wel boeiend om dit te lezen, want het is allemaal wel nieuw voor mij en ik was me er vooral niet bewust van dat dit voor zó een groot deel van de Amerikaanse bevolking van belang is. En in dit boek wordt het ook allemaal zo uitgelegd dat ook iemand die er niet veel van kent het wel kan begrijpen. Er worden ook altijd concrete voorbeelden aangehaald uit het dagdagelijkse leven, wat het vertelde tot leven brengt.
In een ander deel van het boek wordt beschreven waarom kerken zo een belangrijke rol spelen bij het opvangen van immigranten in Amerika en wat het verschil hierbij is in Europa.
Het stuk over mormonen of LDS (Latter-day Saints) was helemaal nieuw voor mij en juist daarom wel heel boeiend om te lezen.
Ik ben ook nog benieuwd naar het stuk over countrymuziek en welke boodschap deze brengt.
Ik had er zelf nog nooit zo bij stilgestaan dat de kerk in Amerika een veel groter succes kent dan hier in Europa. En ik heb me er zeker niet bij afgevraagd hoe dat komt. Maar nu ben ik hier wel nieuwsgierig naar. Als ik heel die weg bekijk die het idee van het creationisme al heeft teruggelegd en hoe het heel de samenleving beïnvloedt, vraag ik me ook wel af of dit nog “gezond” is? Hoe ver moeten of kunnen we gaan in het uiten van ons geloof? En hoe beïnvloedt dit heel onze samenleving?
Persoonlijk sta ik niet helemaal achter de institutie kerk, maar dit wil niet zeggen dat ik niet in “iets” geloof. Of ik het God kan noemen? Ja, dat doe ik, omdat ik het zo geleerd heb en meegekregen van thuis en op school. Maar wie of wat die God juist is, dat kan ik moeilijk in woorden vatten. Voor mij gaat het eerder om het geloven, om het vertrouwen in mezelf en mijn medemensen en voor een stuk ook om het “lot” – zoals ik het noem. Want ik denk wel dat alles in het leven voor een reden gebeurt. In hoeverre "God" daar achter zit mag iedereen voor zichzelf invullen.
Ik vind het een fijn boek om te lezen. Ik leer er veel van bij en het zet me aan tot nadenken, o.a. over mijn eigen geloof en overtuigingen en hoe die in de verschillende theorieën passen.
recensies zijn o.a. te vinden op:
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/in-god-we-trust/1001004005964950/index.html#product_description
Terwijl in Europa kerkgebouwen worden vertimmerd tot appartementencomplex of bedrijfsruimte, zetten ondernemende dominees in Amerika nog altijd nieuwe kerken neer. Christelijke boeken gaan met miljoenen over de toonbank, religieuze televisiezenders trekken talloze kijkers en de invloed van evangelische lobbybewegingen op de politiek lijkt groter ooit.
Waarom zijn Amerikaanse kerken zo succesvol? Hoe komt het dat religie in het machtigste land op aarde zo'n grote rol speelt, terwijl in de rest van de westerse wereld de ontkerkelijking alleen maar verder doorzet?
Journalist Peter Vermaas reist door de Verenigde Staten op zoek naar God in Amerika. Hij spreekt met mormonen, bezoekt Bijbelse pretparken en laat zich inwijden in de theologie van de countrymuziek. Hij volgt predikant en bestsellerauteur Rick Warren op missie naar Rwanda en schuift aan bij de kerk van Barack Obama.
Mijn mening:
Het boek is opgebouwd uit 9 op zichzelf staande delen. Journalist Peter Vermaas doet verslag uit op zijn rondreis door christelijk Amerika, op zoek naar God in de publieke ruimte.
Ik heb tot nu toe nog maar de eerste drie van deze verslagen gelezen. Vooral het eerste deel vond ik persoonlijk heel boeiend omdat het heel erg aansluit bij de film “Jesus Camp” die ik onlangs heb gezien. Peter Vermaas vertrekt vanuit zijn bezoek in het Creation Museum en legt in het vervolg uit waarom de evolutietheorie van Darwin in de laatste 85 jaren in Amerikaanse scholen al dan niet gegeven mocht worden in de lessen.
Op een eenvoudige en vlot te lezen manier schrijft hij ook over creationisme en het ontstaan van ID (intelligent design) en hoe president Bush deze beweging steunde.
Ik vond het echt wel boeiend om dit te lezen, want het is allemaal wel nieuw voor mij en ik was me er vooral niet bewust van dat dit voor zó een groot deel van de Amerikaanse bevolking van belang is. En in dit boek wordt het ook allemaal zo uitgelegd dat ook iemand die er niet veel van kent het wel kan begrijpen. Er worden ook altijd concrete voorbeelden aangehaald uit het dagdagelijkse leven, wat het vertelde tot leven brengt.
In een ander deel van het boek wordt beschreven waarom kerken zo een belangrijke rol spelen bij het opvangen van immigranten in Amerika en wat het verschil hierbij is in Europa.
Het stuk over mormonen of LDS (Latter-day Saints) was helemaal nieuw voor mij en juist daarom wel heel boeiend om te lezen.
Ik ben ook nog benieuwd naar het stuk over countrymuziek en welke boodschap deze brengt.
Ik had er zelf nog nooit zo bij stilgestaan dat de kerk in Amerika een veel groter succes kent dan hier in Europa. En ik heb me er zeker niet bij afgevraagd hoe dat komt. Maar nu ben ik hier wel nieuwsgierig naar. Als ik heel die weg bekijk die het idee van het creationisme al heeft teruggelegd en hoe het heel de samenleving beïnvloedt, vraag ik me ook wel af of dit nog “gezond” is? Hoe ver moeten of kunnen we gaan in het uiten van ons geloof? En hoe beïnvloedt dit heel onze samenleving?
Persoonlijk sta ik niet helemaal achter de institutie kerk, maar dit wil niet zeggen dat ik niet in “iets” geloof. Of ik het God kan noemen? Ja, dat doe ik, omdat ik het zo geleerd heb en meegekregen van thuis en op school. Maar wie of wat die God juist is, dat kan ik moeilijk in woorden vatten. Voor mij gaat het eerder om het geloven, om het vertrouwen in mezelf en mijn medemensen en voor een stuk ook om het “lot” – zoals ik het noem. Want ik denk wel dat alles in het leven voor een reden gebeurt. In hoeverre "God" daar achter zit mag iedereen voor zichzelf invullen.
Ik vind het een fijn boek om te lezen. Ik leer er veel van bij en het zet me aan tot nadenken, o.a. over mijn eigen geloof en overtuigingen en hoe die in de verschillende theorieën passen.
recensies zijn o.a. te vinden op:
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/in-god-we-trust/1001004005964950/index.html#product_description
donderdag 26 mei 2011
"Laat je onderdompelen!"
Ik zit in de auto, met één oor luister ik naar de radio. Ik hoor het einde van een radiospot, iets van “Laat je onderdompelen” en “een campagne om christen te vinden die zich willen laten dopen…” ? Ik vraag me af wat dit moet voorstellen? Wat is de bedoeling hiervan? Een campagne om meer mensen te vinden die zich willen laten dopen?
Het lijkt me allemaal raar, maar ja, ik heb er ook maar de helft van gehoord.
Ik heb ook niet direct de tijd om hier meer informatie over op te zoeken, maar ik blijf me toch afvragen wat ik nu juist gehoord heb.
Enkele weken later (nadat mijn stage gedaan is en ik daar eventjes tijd voor kan maken) zoek ik op internet op waar deze slogan “Laat je onderdompelen” eigenlijk over ging. Ik kom op twee websites terecht die me interessant lijken: http://www.kerknet.be/bisdomantwerpen/nieuws_detail.php?ID=349&nieuwsID=97793 en http://laatjeonderdompelen.be/
Ik begin eraan te lezen en snel wordt me klaar dat ik de boodschap op de radio verkeerd had begrepen.
De campagne ‘Laat je onderdompelen’ is een initiatief van het bisdom Antwerpen. Het gaat over de oproep van de bisschop om tijdens de veertigdagentijd te bezinnen over ons gedoopt zijn. In een tijd dat een aantal mensen ervoor kiezen zich te laten “ontdopen” willen wij bewuster dan ooit onze doopbeloften hernieuwen tijdens de paaswake.
Ik vind het wel nog een beetje raar, ik kan me er nog niet veel bij voorstellen hoe dit concreet tewerk zou kunnen gaan. Maar ik ben er toch nieuwsgierig naar en lees verder op de tweede site die ik heb gevonden.
Hier vind ik in het begin van de pagina een “uitnodiging” van de bisschop om tijdens de vastentijd stil te staan bij de betekenis van ons eigen doopsel. De brief van de bisschop staat er ook bij. Ik vind het wel boeiend wat hij schrijft:
“…Door het doopsel worden we kind van God en lid van de kerkgemeenschap. Wat in ons leven ook gebeurt, de band met Christus en de kracht van de Geest blijven ons gegeven. Tegelijk leert het leven dat het niet eenvoudig is werk te maken van ons doopsel. Het is niet vanzelfsprekend als een gedoopte christen door het leven te gaan. Al hebben we het doopsel eens en voorgoed ontvangen, we blijven zoekende en kwetsbare christenen. De doop is slechts het begin. Alles moeten we nog leren. Met vallen en opstaan….
… Ik nodig u allen uit tijdens de vastentijd stil te staan bij de betekenis van uw eigen doopsel. ‘Waarom heb ik het doopsel ontvangen?’ ‘Hoe vertaalt dit sacrament zich in mijn leven?’ Het zijn vragen die we als gedoopte christenen niet mogen ontlopen. De pastores kunnen de gelovigen hierbij behulpzaam zijn. De lezingen van de derde, vierde en vijfde zondag handelen uitdrukkelijk over de betekenis van het doopsel. Het zijn waardevolle aanzetten tot bezinning en uitwisseling. Maar er is meer. Wij kunnen de veertigdagentijd aangrijpen om naar de diepte te gaan van ons eigen geloven. We krijgen de kans opnieuw leerlingen te worden, leerlingen van Jezus. Laten wij ons samen onderdompelen!
We moeten in de kerk niet verder gaan zoeken dan nodig. Als we tijdens de vasten de schoonheid van ons doopsel herontdekken: is dat geen zegen?”
Er staat ook een icon dat je kan aanklikken “Je geloof trainen”. Wat is dat nu weer, denk ik? Ik klik erop en vind een artikel van priester Bart Paepen die het trainen van het geloof vergelijkt met het trainen voor een marathon. Misschien omdat ik zelf ook wel veel aan sport doe en me goed kan inleven in zijn verhaal, spreekt het me echt wel aan.
Hij schrijft er ook bij dat elke dag een kleine oefening in een onderdeel van het christelijk leven al genoeg is om je te doen groeien als mens. En dat je voor jezelf moet kiezen waar je klaar voor bent, dat je niet heel het programma moet volgen, maar dat je je gerust kan beperken tot de dingen die je nu aanspreken.
Nu ben ik wel benieuwd naar de “oefeningen” waar hij het over heeft. Onder het icon “Dagelijks brood” vind ik deze. En ik ben er positief verrast van. Ik lees de eerste stap, het vasten, en ik sta er echt versteld van hoe deze oefening wordt uitgelegd. Er worden verbanden gelegd met het dagelijks leven, met concrete situaties waar wij ons allemaal dagdagelijks in terugvinden. Er wordt ook verwezen naar een gebed dat je aanzet tot nadenken. En op het einde staat een oefening, waar je voor jezelf, individueel, invulling aan kan geven.
Ik bekijk ook nog enkele andere dagen, ook verloopt de opbouw op dezelfde manier, eenvoudig, zodat iedereen het kan begrijpen, maar toch diepgaand als je er verder over nadenkt.
Ik ben blij dat ik op deze website ben uitgekomen. Ook al kan ik hier NU (vlak voor de examens) niets mee doen omdat het de tijd niet toelaat om me op iets anders te concentreren, vind ik het toch een boeiende idee en weet ik zeker dat ik hier ooit nog eens op ga terugkomen, in een beetje rustigere tijden!
Het lijkt me allemaal raar, maar ja, ik heb er ook maar de helft van gehoord.
Ik heb ook niet direct de tijd om hier meer informatie over op te zoeken, maar ik blijf me toch afvragen wat ik nu juist gehoord heb.
Enkele weken later (nadat mijn stage gedaan is en ik daar eventjes tijd voor kan maken) zoek ik op internet op waar deze slogan “Laat je onderdompelen” eigenlijk over ging. Ik kom op twee websites terecht die me interessant lijken: http://www.kerknet.be/bisdomantwerpen/nieuws_detail.php?ID=349&nieuwsID=97793 en http://laatjeonderdompelen.be/
Ik begin eraan te lezen en snel wordt me klaar dat ik de boodschap op de radio verkeerd had begrepen.
De campagne ‘Laat je onderdompelen’ is een initiatief van het bisdom Antwerpen. Het gaat over de oproep van de bisschop om tijdens de veertigdagentijd te bezinnen over ons gedoopt zijn. In een tijd dat een aantal mensen ervoor kiezen zich te laten “ontdopen” willen wij bewuster dan ooit onze doopbeloften hernieuwen tijdens de paaswake.
Ik vind het wel nog een beetje raar, ik kan me er nog niet veel bij voorstellen hoe dit concreet tewerk zou kunnen gaan. Maar ik ben er toch nieuwsgierig naar en lees verder op de tweede site die ik heb gevonden.
Hier vind ik in het begin van de pagina een “uitnodiging” van de bisschop om tijdens de vastentijd stil te staan bij de betekenis van ons eigen doopsel. De brief van de bisschop staat er ook bij. Ik vind het wel boeiend wat hij schrijft:
“…Door het doopsel worden we kind van God en lid van de kerkgemeenschap. Wat in ons leven ook gebeurt, de band met Christus en de kracht van de Geest blijven ons gegeven. Tegelijk leert het leven dat het niet eenvoudig is werk te maken van ons doopsel. Het is niet vanzelfsprekend als een gedoopte christen door het leven te gaan. Al hebben we het doopsel eens en voorgoed ontvangen, we blijven zoekende en kwetsbare christenen. De doop is slechts het begin. Alles moeten we nog leren. Met vallen en opstaan….
… Ik nodig u allen uit tijdens de vastentijd stil te staan bij de betekenis van uw eigen doopsel. ‘Waarom heb ik het doopsel ontvangen?’ ‘Hoe vertaalt dit sacrament zich in mijn leven?’ Het zijn vragen die we als gedoopte christenen niet mogen ontlopen. De pastores kunnen de gelovigen hierbij behulpzaam zijn. De lezingen van de derde, vierde en vijfde zondag handelen uitdrukkelijk over de betekenis van het doopsel. Het zijn waardevolle aanzetten tot bezinning en uitwisseling. Maar er is meer. Wij kunnen de veertigdagentijd aangrijpen om naar de diepte te gaan van ons eigen geloven. We krijgen de kans opnieuw leerlingen te worden, leerlingen van Jezus. Laten wij ons samen onderdompelen!
We moeten in de kerk niet verder gaan zoeken dan nodig. Als we tijdens de vasten de schoonheid van ons doopsel herontdekken: is dat geen zegen?”
Er staat ook een icon dat je kan aanklikken “Je geloof trainen”. Wat is dat nu weer, denk ik? Ik klik erop en vind een artikel van priester Bart Paepen die het trainen van het geloof vergelijkt met het trainen voor een marathon. Misschien omdat ik zelf ook wel veel aan sport doe en me goed kan inleven in zijn verhaal, spreekt het me echt wel aan.
Hij schrijft er ook bij dat elke dag een kleine oefening in een onderdeel van het christelijk leven al genoeg is om je te doen groeien als mens. En dat je voor jezelf moet kiezen waar je klaar voor bent, dat je niet heel het programma moet volgen, maar dat je je gerust kan beperken tot de dingen die je nu aanspreken.
Nu ben ik wel benieuwd naar de “oefeningen” waar hij het over heeft. Onder het icon “Dagelijks brood” vind ik deze. En ik ben er positief verrast van. Ik lees de eerste stap, het vasten, en ik sta er echt versteld van hoe deze oefening wordt uitgelegd. Er worden verbanden gelegd met het dagelijks leven, met concrete situaties waar wij ons allemaal dagdagelijks in terugvinden. Er wordt ook verwezen naar een gebed dat je aanzet tot nadenken. En op het einde staat een oefening, waar je voor jezelf, individueel, invulling aan kan geven.
Ik bekijk ook nog enkele andere dagen, ook verloopt de opbouw op dezelfde manier, eenvoudig, zodat iedereen het kan begrijpen, maar toch diepgaand als je er verder over nadenkt.
Ik ben blij dat ik op deze website ben uitgekomen. Ook al kan ik hier NU (vlak voor de examens) niets mee doen omdat het de tijd niet toelaat om me op iets anders te concentreren, vind ik het toch een boeiende idee en weet ik zeker dat ik hier ooit nog eens op ga terugkomen, in een beetje rustigere tijden!
Jesus Camp
Jesus Camp is een Oscargenomineerde Amerikaanse documentaire uit 2006 van regisseuses Heidi Eving en Rachel Grady.
Inhoud van de film:
Jesus Camp volgt een aantal jonge Amerikaanse kinderen die deelnemen aan het zomerkamp Kids on Fire in North Dakota.
Kinderpredikant en kampleidster Becky Fisher indoctrineert de kinderen in rechts-nationalistisch evangelisch christendom en o.a. het daarmee samenhangendecreationisme. Ze leert de kinderen dat de Bijbel wetenschap is en dat democratie een gemankeerd systeem is in tegenstelling tot theocratie. O.a. door het gebruiken van muziek, dans en powerpoint-presentaties animeert ze de kinderen om mee te doen, wat deze ook heel enthousiast doen. De kinderen gaan er helemaal in op. Dikwijls zijn er kinderen in beeld die in tranen uitbarsten bv. na een gesprek over zonde.
De documentaire begeleidt vooral drie kinderen die deelnemen aan het kamp. Alle drie zijn overtuigd van het evangelisch christendom en van wat Becky Fisher en haar voorganger Ted Haggard aan hen vertellen. Levi is een jongen die zoals veel andere kinderen die naar het kamp komen thuis les krijgt van zijn ouders. Daar leert hij bijvoorbeeld dat de opwarming van de aarde van miniem belang is omdat de temperatuur maar een paar graden stijgt. Hij heeft zelf al verschillende keren gepredikt wil predikant worden. Rachel is een meisje dat regelmatig folders uitdeelt aan mensen waarvan ze voelt dat deze God op een of andere manier nodig hebben. Dat andere kinderen met haar lachen, vindt ze niet erg want volgens haar is het niet de menig van de mensen maar het oordeel van God dat belangrijk is. Het derde kind dat wordt opgevolgd is Tory (Victoria). Zij is lid van een kinderdansgroep met evangelisatie als doel. Ze houdt heel erg van dansen, maar ze weet van zichzelf dat ze zich niet mag laten verleiden om te dansen voor haar eigen plezier. Het moet altijd in het teken van God staan. Ze luistert ook alleen naar christelijke muziek.
Recensies over deze film:
http://www.kerknieuws.nl/nieuws.asp?lStrAction=&oId=11094
Jesus Camp: 'Een verontrustende documentaire'
ZO 03 jun 2007 22.07
Jesus Camp volgt een aantal jonge Amerikaanse kinderen die deelnemen aan het zomerkamp Kids on Fire in North Dakota.
Kinderpredikant en kampleidster Becky Fisher indoctrineert de kinderen in rechts-nationalistisch evangelisch christendom en o.a. het daarmee samenhangendecreationisme. Ze leert de kinderen dat de Bijbel wetenschap is en dat democratie een gemankeerd systeem is in tegenstelling tot theocratie. O.a. door het gebruiken van muziek, dans en powerpoint-presentaties animeert ze de kinderen om mee te doen, wat deze ook heel enthousiast doen. De kinderen gaan er helemaal in op. Dikwijls zijn er kinderen in beeld die in tranen uitbarsten bv. na een gesprek over zonde.
De documentaire begeleidt vooral drie kinderen die deelnemen aan het kamp. Alle drie zijn overtuigd van het evangelisch christendom en van wat Becky Fisher en haar voorganger Ted Haggard aan hen vertellen. Levi is een jongen die zoals veel andere kinderen die naar het kamp komen thuis les krijgt van zijn ouders. Daar leert hij bijvoorbeeld dat de opwarming van de aarde van miniem belang is omdat de temperatuur maar een paar graden stijgt. Hij heeft zelf al verschillende keren gepredikt wil predikant worden. Rachel is een meisje dat regelmatig folders uitdeelt aan mensen waarvan ze voelt dat deze God op een of andere manier nodig hebben. Dat andere kinderen met haar lachen, vindt ze niet erg want volgens haar is het niet de menig van de mensen maar het oordeel van God dat belangrijk is. Het derde kind dat wordt opgevolgd is Tory (Victoria). Zij is lid van een kinderdansgroep met evangelisatie als doel. Ze houdt heel erg van dansen, maar ze weet van zichzelf dat ze zich niet mag laten verleiden om te dansen voor haar eigen plezier. Het moet altijd in het teken van God staan. Ze luistert ook alleen naar christelijke muziek.
Recensies over deze film:
http://www.kerknieuws.nl/nieuws.asp?lStrAction=&oId=11094
Jesus Camp: 'Een verontrustende documentaire'
ZO 03 jun 2007 22.07
"Verontrustend en verdrietig", noemt Hanny van der Stelt van JOP, de jeugdorganisatie van de Protestantse Kerk, de documentaire Jesus Camp. In de Amerikaanse film, die vanaf donderdag 7 juni in de Nederlandse bioscopen draait, is te zien hoe kinderen worden klaargestoomd tot 'soldaten voor Gods leger'. "Het christelijke geloof is gericht op welzijn, niet op oorlogvoering", aldus Van der Stelt.Becky Fisher, evangelisch kinderpredikant, vormt het middelpunt van de documentaire van Heidi Ewing en Rachel Grady. Zij organiseert kampen waar de christelijke jeugd bijeenkomt. Haar motto: jongens en meisjes kunnen de wereld veranderen. "Onze vijanden focussen zich op kinderen. Moslims trainen hun kinderen al vanaf hun vijfde jaar". Tegen de jeugd zegt ze: "Pak je gereedschap en repareer deze zieke wereld".Termen als strijder, soldaat en Gods leger komen voorbij in de film, niet alleen uit de mond van Fisher, maar ook uit die van de kinderen. "Deze generatie is een sleutelgeneratie", zegt Levi (12). "Wij moeten opstaan!" De kijker ziet beelden van huilende kinderen, die beloven te vechten tegen abortus en reiken naar een kartonnen versie van president Bush.De Bush-propaganda vindt Van der Stelt niet positief. "Het is jammer dat de Bijbel, mijns inziens een bron van vrede, politiek misbruikt wordt. Het meest verontrustend vind ik nog dat ze kinderen inschakelen en manipuleren voor een politiek concept dat ze religieus gesanctioneerd hebben. Dat brengt op den duur volgens mij meer schade toe dan dat het heilzaam is".Van der Stelt, die geloofsopvoeding in haar takenpakket heeft, noemt de groepering fundamentalistisch. "Kenmerk van fundamentalisten is onder meer dat er geen letter van het heilige geschrift in twijfel mag worden getrokken", legt ze uit. "Dat zag je in de film, net als dat ze zichzelf uitroepen tot uitverkoren kerk en geloven dat God hen tot zijn strijders heeft verkozen. Maar om nu op basis van de film te zeggen dat ze extremistisch zijn, gaat te ver. Ze lopen wel de kans om die kant op te gaan", waarschuwt ze.Ze gelooft niet dat de filmmakers doelbewust hebben geprobeerd het christendom op een negatieve manier neer te zetten. "Elke film is een eigen interpretatie van de werkelijkheid. Jesus Camp is voor mijn gevoel wel integer gemaakt, het verhaal klopt met wat ik weet. Het is subjectief, maar niet manipulatief".…
http://www.filmtotaal.nl/recensie.php?id=9224
In Nederland is het geen gangbare term, maar in de Verenigde Staten weet iedereen wat met de term ‘born again christian’ wordt bedoeld. Hoewel de benaming door verschillende religieuze groeperingen wordt gebruikt, staat zij in haar algemeenheid voor een ommekeer in je leven door een intense, persoonlijke ontmoeting met God. Tot de born again christians behoren ook Bob Dylan, George W. Bush en Jane Fonda, al maken bekende mensen het opvallend vaak pas bekend nadat ze net zijn gearresteerd voor het een of ander. De documentaire Jesus Camp volgt een aantal jonge kinderen en maakt inzichtelijk hoe zij worden geïndoctrineerd door radicale christenen.Plaatsvervangende schaamte en kippenvel blijven niet lang uit bij het zien van Jesus Camp. Om precies te zijn doen ze na vijf minuten al hun intrede als enkele born again christians hun kinderen wijs maken dat de wereld oud en lelijk is en dat ze hem moeten veranderen door ten strijde te trekken. Die militaire terminologie komt steeds terug: “We worden getraind om Gods leger te vormen” wordt op een gegeven moment onomwonden gezegd. Die indoctrinatie begint al op zeer jonge leeftijd, want dan zijn de kinderen nog beïnvloedbaar, zo geeft kampleidster Becky Fisher toe. Het verbaast dan ook niet dat van de Amerikaanse kinderen die thuis door hun ouders worden geschoold, 75% born again christian is. Hun lesmateriaal komt van de evangelische gemeenschap, want wetenschap is klinkklare onzin.Jesus Camp richt zich na een introductie van enkele kinderen, hun ouders en groepsleidster Fisher op het zomerkamp, waarbij regisseurs Heidi Ewing en Rachel Grady opvallend vrije toegang krijgen. De camera’s registreren het hele reilen en zeilen van het kamp waarin alles om de persoonlijke band met God draait en om het uitdrijven van kwade invloeden. Dat begint al met de inzegening van de microfoons, de elektriciteit en de powerpointpresentatie, want “we weten dat de duivel zijn best zal gaan doen om ons onze boodschap niet te laten verspreiden.” Maar ook Harry Potter moet het ontgelden, want als dit fictieve personage in het Oude Testament had gestaan, zou hij zonder meer ter dood zijn veroordeeld.… De verschillende radicale christelijke groeperingen vormen namelijk geen marginaal verschijnsel. Jesus Camp opent de ogen voor dit verbijsterende staaltje hedendaagse indoctrinatie.
Mijn mening:
Tijdens het kijken van deze documentaire en het opzoeken van informatie daarna, werden me een aantal dingen duidelijk die ik daarvoor niet wist, bv. wat juist bedoeld wordt met evangelisatie of geïndoctrineerd worden in rechts-nationalistisch evangelisch christendom, de juiste betekenis van creationisme, enz.
Toch kon ik de film heel goed volgen en kom ik me een mening vormen over wat ik allemaal te zien kreeg. De film is op een manier opgesteld dat de kijker zich zelf een oordeel kan vormen over wat hij vindt van het hele gebeuren in Amerika.
Als ik de beelden van het zomerkamp zie, vind ik het onrustwekkend dat deze kampen of dergelijke activiteiten wettelijk toegestaan zijn. Kinderen zijn heel gemakkelijk beïnvloedbaar. En wat Becky Fisher doet lijkt wel een beetje op wat de Getuigen Jehova’s proberen als ze bij me thuis aan de deur kloppen. Ze willen me ervan overtuigen dat hun geloof het enige echte en ware is. Tegelijkertijd doet het me ook denken aan een of andere sekte. Je eigen mening wordt op een manier in vraag gesteld dat je zelf niet meer goed weet wat je nu moet geloven. En de antwoorden op al je vragen heeft Becky Fisher al klaar, want het staat allemaal in de bijbel. Volgens haar moet alles wat we doen “Uit naam van Jezus” gebeuren. Zo bespreekt ze de tactieken die de duivel gebruikt om ons leven te verwoesten, zoals de verleiding van de zonde. Ze heeft het ook over tovenaars, de vijanden van god en gebruikt Harry Potter hierbij als voorbeeld. Volgens het oude testament zou hij dood moeten, zegt zij.
Het probleem dat ik hierbij zie is dat kinderen nog voor alles openstaan en wij ze van alles kunnen doen geloven. Becky Fisher gebruikt deze kinderen om hen haar mening op te leggen. En natuurlijk geloven de kinderen haar. Want dit is het enige wat ze te horen krijgen. De meeste kinderen worden ook van thuis uit opgeleidt, dus dan horen ze helemaal geen andere meningen of visies. Op die manier kunnen ze ook niet kiezen tussen de verschillende religies die er zijn en voor wat zij echt geloven, want de verschillende mogelijkheden worden hen niet aangeboden.
Boeiend om te zien, maar tegelijkertijd ook angstaanjagend.
http://www.filmtotaal.nl/recensie.php?id=9224
In Nederland is het geen gangbare term, maar in de Verenigde Staten weet iedereen wat met de term ‘born again christian’ wordt bedoeld. Hoewel de benaming door verschillende religieuze groeperingen wordt gebruikt, staat zij in haar algemeenheid voor een ommekeer in je leven door een intense, persoonlijke ontmoeting met God. Tot de born again christians behoren ook Bob Dylan, George W. Bush en Jane Fonda, al maken bekende mensen het opvallend vaak pas bekend nadat ze net zijn gearresteerd voor het een of ander. De documentaire Jesus Camp volgt een aantal jonge kinderen en maakt inzichtelijk hoe zij worden geïndoctrineerd door radicale christenen.Plaatsvervangende schaamte en kippenvel blijven niet lang uit bij het zien van Jesus Camp. Om precies te zijn doen ze na vijf minuten al hun intrede als enkele born again christians hun kinderen wijs maken dat de wereld oud en lelijk is en dat ze hem moeten veranderen door ten strijde te trekken. Die militaire terminologie komt steeds terug: “We worden getraind om Gods leger te vormen” wordt op een gegeven moment onomwonden gezegd. Die indoctrinatie begint al op zeer jonge leeftijd, want dan zijn de kinderen nog beïnvloedbaar, zo geeft kampleidster Becky Fisher toe. Het verbaast dan ook niet dat van de Amerikaanse kinderen die thuis door hun ouders worden geschoold, 75% born again christian is. Hun lesmateriaal komt van de evangelische gemeenschap, want wetenschap is klinkklare onzin.Jesus Camp richt zich na een introductie van enkele kinderen, hun ouders en groepsleidster Fisher op het zomerkamp, waarbij regisseurs Heidi Ewing en Rachel Grady opvallend vrije toegang krijgen. De camera’s registreren het hele reilen en zeilen van het kamp waarin alles om de persoonlijke band met God draait en om het uitdrijven van kwade invloeden. Dat begint al met de inzegening van de microfoons, de elektriciteit en de powerpointpresentatie, want “we weten dat de duivel zijn best zal gaan doen om ons onze boodschap niet te laten verspreiden.” Maar ook Harry Potter moet het ontgelden, want als dit fictieve personage in het Oude Testament had gestaan, zou hij zonder meer ter dood zijn veroordeeld.… De verschillende radicale christelijke groeperingen vormen namelijk geen marginaal verschijnsel. Jesus Camp opent de ogen voor dit verbijsterende staaltje hedendaagse indoctrinatie.
Mijn mening:
Tijdens het kijken van deze documentaire en het opzoeken van informatie daarna, werden me een aantal dingen duidelijk die ik daarvoor niet wist, bv. wat juist bedoeld wordt met evangelisatie of geïndoctrineerd worden in rechts-nationalistisch evangelisch christendom, de juiste betekenis van creationisme, enz.
Toch kon ik de film heel goed volgen en kom ik me een mening vormen over wat ik allemaal te zien kreeg. De film is op een manier opgesteld dat de kijker zich zelf een oordeel kan vormen over wat hij vindt van het hele gebeuren in Amerika.
Als ik de beelden van het zomerkamp zie, vind ik het onrustwekkend dat deze kampen of dergelijke activiteiten wettelijk toegestaan zijn. Kinderen zijn heel gemakkelijk beïnvloedbaar. En wat Becky Fisher doet lijkt wel een beetje op wat de Getuigen Jehova’s proberen als ze bij me thuis aan de deur kloppen. Ze willen me ervan overtuigen dat hun geloof het enige echte en ware is. Tegelijkertijd doet het me ook denken aan een of andere sekte. Je eigen mening wordt op een manier in vraag gesteld dat je zelf niet meer goed weet wat je nu moet geloven. En de antwoorden op al je vragen heeft Becky Fisher al klaar, want het staat allemaal in de bijbel. Volgens haar moet alles wat we doen “Uit naam van Jezus” gebeuren. Zo bespreekt ze de tactieken die de duivel gebruikt om ons leven te verwoesten, zoals de verleiding van de zonde. Ze heeft het ook over tovenaars, de vijanden van god en gebruikt Harry Potter hierbij als voorbeeld. Volgens het oude testament zou hij dood moeten, zegt zij.
Het probleem dat ik hierbij zie is dat kinderen nog voor alles openstaan en wij ze van alles kunnen doen geloven. Becky Fisher gebruikt deze kinderen om hen haar mening op te leggen. En natuurlijk geloven de kinderen haar. Want dit is het enige wat ze te horen krijgen. De meeste kinderen worden ook van thuis uit opgeleidt, dus dan horen ze helemaal geen andere meningen of visies. Op die manier kunnen ze ook niet kiezen tussen de verschillende religies die er zijn en voor wat zij echt geloven, want de verschillende mogelijkheden worden hen niet aangeboden.
Boeiend om te zien, maar tegelijkertijd ook angstaanjagend.
vrijdag 18 december 2009
Observatie les godsdienst 2
Opdracht: Observeer nog een godsdienstles/moment: Wat is het onderwerp van deze les/moment? Welke levensvraag komt hier aan bod?
Onderwerp: het kerstverhaal
Voorafgaand: 2 ½ weken geleden is de juffrouw ermee begonnen elke dag één prent te laten zien van het kerstverhaal en erbij te vertellen. Na twee weken kenden de 3-4 jarige kleuters het hele verhaal. De kinderen spelen dikwijls in de “kersthoek” die de juf in de klas heeft ingericht. De kleuterleidster vertelt mij dat ze het verhaal ook vaak zelf navertellen.
Op donderdag voormiddag gingen wij naar de turnzaal, waar kinderen uit het 6de leerjaar een kersttoneel voor de hele school gespeeld hebben. Daarna heb ik dus een lesje geobserveerd, waarin alle kleuters van de klas onder leiding van de juffrouw het kerstverhaal naspeelden.
Elk kind kreeg een rol (Jozef, Maria, engelen, herders, schapen, ezel,…). De juffrouw liet de prenten zien en liet de kinderen het verhaal dat ze ondertussen al goed kennen naspelen. Ze heeft wel ingegrepen als ze het gevoel had dat de kinderen hulp nodig hadden.
Onderwerp: het kerstverhaal
Voorafgaand: 2 ½ weken geleden is de juffrouw ermee begonnen elke dag één prent te laten zien van het kerstverhaal en erbij te vertellen. Na twee weken kenden de 3-4 jarige kleuters het hele verhaal. De kinderen spelen dikwijls in de “kersthoek” die de juf in de klas heeft ingericht. De kleuterleidster vertelt mij dat ze het verhaal ook vaak zelf navertellen.
Op donderdag voormiddag gingen wij naar de turnzaal, waar kinderen uit het 6de leerjaar een kersttoneel voor de hele school gespeeld hebben. Daarna heb ik dus een lesje geobserveerd, waarin alle kleuters van de klas onder leiding van de juffrouw het kerstverhaal naspeelden.
Elk kind kreeg een rol (Jozef, Maria, engelen, herders, schapen, ezel,…). De juffrouw liet de prenten zien en liet de kinderen het verhaal dat ze ondertussen al goed kennen naspelen. Ze heeft wel ingegrepen als ze het gevoel had dat de kinderen hulp nodig hadden.
- Wat zijn de grote stappen, de fases die in deze les gezet worden met de lln?
In deze les gaat het erom het kerstverhaal na te spelen, onder leiding van de juffrouw. - Welke handleiding wordt hier gebruikt?
De juffrouw gebruikt er geen speciale handleiding voor, het traditionele kerstverhaal is haar uitgaanspunt. - Wat is de sfeer in deze les? Onderscheidt deze zich van andere lessen? Waarin wel, waarin niet? Hoe wordt aan deze sfeer gewerkt?
De kinderen zijn heel rustig, de sfeer is gemoedelijk, in de klas is het redelijk donker. De juffrouw praat stil en zacht tegen de kinderen, wat deze ook rustig maakt. Hoewel de kerstperiode een drukke periode is, is er toch een heel positieve, rustige en feestelijke stemming in de klas. - Hoe reageren de kinderen op deze les? Op welke momenten zijn ze betrokken, op welke momenten zie je de betrokkenheid dalen?
De kinderen in deze klas vinden het altijd fijn om toneeltje of poppenkast te spelen. Speelt de juffrouw poppenkast, spelen ze het direct daarna na.
Elk kind heeft zijn eigen rol, waardoor het ook heel betrokken bezig is. De juffrouw houdt het hele toneeltje redelijk kort, om te voorkomen dat de betrokkenheid daalt. Enkele kleuters hebben geen zin om mee te doen, ze kijken gewoon. Maar ook zij zijn wel betrokken, heb ik het gevoel. - Noteer enkele voorbeelden van levensvragen die deze kinderen stellen.
Tijdens het naspelen van het kerstverhaal komen er geen vragen van de kinderen. Ze hebben zich helemaal in hun rol ingeleefd.
Tijdens de reflectie met de kleuterleidster kom ik te weten dat de kinderen onder elkaar bezig zijn met het thema “een baby krijgen”. Vooral één meisje, Aurelie, omdat haar mama zwanger is. - Aan welke component wordt vooral gewerkt?
Door het kerstverhaal na te spelen wordt vooral de componenten Verbondenheid met zichzelf en met anderen gewerkt. Er komen zowel ervaringen en belevingen van kleuters, als geloofsverhalen en ook klasrituelen/feesten aan bod.
Daarna was er nog even tijd voor de speeltijd begon, dus heeft de juf een spel met de klas gespeeld: In de klas was het zo donker mogelijk. Één kind ging even met een zaklamp naar buiten, terwijl zich een ander kind ergens in de klas verstopte. Het eerste kind werd binnengeroepen en moest het kind dat zich verstopt had gaan zoeken. Voor sommige kinderen was het heel moeilijk om het kind te vinden. Wij hielpen met “warm of koud” te zeggen.
Wat ik héél mooi vond, was wat de juf op het einde van dit spel tegen de kinderen heeft gezegd: “Zie je hoe moeilijk het voor ons is om iemand te vinden in het donker. Voor Jozef en Maria was het toen ook heel moeilijk om in het donker een herberg te vinden of een stal waar ze mochten blijven.”
Abonneren op:
Posts (Atom)